Kościół pod wezwaniem św. Rocha w Proszowie
Pierwsza historyczna wzmianka o osadzie pochodzi z 1245 r., wówczas to wioska była własnością biskupstwa wrocławskiego. Miejscowość w 1251 r. lokowana została na prawie średzkim. Osada tuż po lokacji w 1253 r. otrzymała kościół pod wezwaniem św. Stanisława Biskupa. W 1711 r. zmieniono patrona na św. Rocha i tak pozostało do dnia dzisiejszego. Kościół stanowił filię parafii w Krzyżownikach. Obecny kościół  konstrukcji zrębowej, z wieżą słupową pochodzi z 1711 roku. Wieża posiada nakrycie ośmiobocznym hełmem gontowym z latarnią. Wewnątrz świątyni zobaczyć możemy pochodzący z XVIII wieku barokowy ołtarz główny ze świętym Rochem. Przy ołtarzu znajdują się: konfesjonał z XVIII w., ława kolektorska z obrazami świętych: Joachima, Zygmunta, Jana Chrzciciela i Bernarda. W kościele znajdują się cztery, barokowe krucyfiksy z XVIII wieku. Przy ołtarzu głównym zawieszono obraz uwielbienia Matki Bożej z 1664 r. Świątynia ma dwa ciekawe ołtarze boczne: pierwszy - wczesnobarokowy z 1698, posiadający obraz Matki Bożej „Stella Maris”, ufundowany przez właściciela Sadogóry i drugi - barokowy z 1715 roku z obrazem Św. Rodziny i św. Barbary, ufundowany przez Joachima Chocimierskiego, kanonika opolskiego, proboszcza z Krzyżownik i Michalic. Świątynia posiada odnowione figury św. Barbary i Wolfanga z 1514 r. – późnogotyckie, z drzewa lipowego.Na uwagę zasługują: późnogotycka rzeźba Chrystusa Zmartwychwstałego z początku XVI wieku, dwa lichtarze cynowe pochodzące z XVIII wieku, barokowa ambona z XVIII w., która na korpusie ma malowidła Ewangelistów, rokokowe organy z 1715 r., naczynie do mycia rąk z 1665 r. oraz zabytkowy dzwon pochodzący z 1532 roku.